مبانی نظری و پیشینه تحقیق مهارت های ارتباطی

دانلود ، در قالب word و در 35 صفحه، قابل ویرایش، شامل: مهارتهاي ارتباطي عناصر فراگرد ارتباطات فرستنده پيام (منبع) گيرنده پيام موانع : فراگرد ارتباط میان‌کنشی بودن ارتباط تعاملی یا مراوده‌ای بودن ارتباط ارتباط يك تبادل است ارتباط اجتناب ناپذیر است ارتمبانی نظری و پیشینه تحقیق مهارت های ارتباطی|34058422|arshad100|مبانی نظری و پیشینه تحقیق مهارتهای ارتباطی,مبانی نظری مهارتهای ارتباطی,پیشینه تحقیق مهارتهای ارتباطی,تحقیق مهارتهای ارتباطی,دانلود مبانی نظری و پیشینه تحقیق مهارتهای ارتباطی,دانلود مبانی نظری مهارتهای ارتباطی,دانلود پیشینه تحقیق مهارتهای ارتباطی
با سلام و درود خدمت خدمت شما پژوهشگر عزیز در این مطلب از سایت فایل با عنوان مبانی نظری و پیشینه تحقیق مهارت های ارتباطی هم اکنون آماده دریافت می باشد برای مشاهده جزئیات فایل به ادامه مطلب مراجعه نمایید .

دانلود ،
در قالب word و در 35 صفحه، قابل ویرایش، شامل:

مهارتهاي ارتباطي
عناصر فراگرد ارتباطات
فرستنده پيام (منبع)
گيرنده پيام
موانع :
فراگرد ارتباط
میان‌کنشی بودن ارتباط
تعاملی یا مراوده‌ای بودن ارتباط
ارتباط يك تبادل است
ارتباط اجتناب ناپذیر است
ارتباط هدفمند است
ارتباط چند بعدی است
ارتباط برگشت ناپذیر است
مزاياي مهارت هاي ارتباطي
کنترل کارمندان
برخورد با افراد خارج از سازمان
ایجاد اعتماد به نفس
نظريه هاي مهارتهاي ارتباطي
منابع
كتاب


بخشی از متن:
ارتباط، عالی‌ترین دستاورد بشر است و انسان به دلیل اجتماعی‌بودن به تعامل و بودن با دیگران نیاز دارد؛ بنابراین با توجه به تعریف ارتباط که در آن تفهیم، تفاهم و تسهیم دخیل است افراد باید توانایی صحیح درک، انتقال و تداوم ارتباط را کسب کنند و این همان مهارتی است که به دو صورت کلامی و غیرکلامی موجب ارتباط موثر و موفق میان افراد می‌شود. این دو ارتباط ازهم قابل تفکیک نیست؛ چرا که در حین برقراری ارتباط استفاده از زبان کلامی و زبان بدن همزمان اتفاق می‌افتد. اگر به گفت‌وگوی خود با فردی دقت کنید متوجه خواهید شد در حین ارتباط کلامی بخش عمده پیام ما از طریق ژست‌ها، حرکات بدن و نحوه نگاه‌کردن منتقل می‌شود ( بهبهاني ، 1392) .
براي برقراري ارتباط به تعبيري حداقل بايد دو انسان وجود داشته باشند تا موضوع خاصي را به كمك ابزار يا وسايل ويژه اي به اطلاع يكديگر برسانند . از اين قضيه به عنوان فرايند ارتباطات نام مي برند ( سرمد ، 1390 ،ص 146 ) .
اگر چرخه ارتباط را محدود و مختصر کنیم و به رابطه بین فردی برسیم، دو فرد با یکدیگر در حال گفتگو هستند، آن که حرف می زند فرستنده، و آن که گوش می دهد گیرنده و آنچه بین آن دو رد و بدل می شود پیام نامیده می شود. در این رابطه بین فردی، از آنجا که نوع ارتباط افقی است جایگاه گیرنده و فرستنده قابل تغییر است. به سخن دیگر منبع می تواند به مخاطب یا به عکس، مخاطب می تواند به منبع تبدیل شود.
طبق تحلیل فوق مخاطب کسی است که در یک حرکت خطی از منبع ارسال پیام در انتهای همه فرایندهای پیام قرار دارد. برای روزنامه مخاطب همان خواننده است. برای رادیو، شنونده و برای تلویزیون و سینما، بیننده و تماشاگر. افزون بر این، هر فرستنده ای می کوشد تا هنگام فکر کردن درباره مخاطب، مقولاتی چون نحوه ارائه پیام، میزان پذیرش توسط مخاطب، تمایلات و سن را در نظر بگیرد ( جان رابرت ، 1376 ، ص 48 ) .
اما به طور كلي عناصر فراگرد ارتباطات عبارتند از :
1- فرستنده پيام ( منبع ) : آغاز كننده ارتباط است و مطلب مورد نظر را به بياني كه براي گيرنده پيام قابل فهم باشد در مي آورد ( سرمد ، 1390 ، ص 146 ) .
2- گيرنده پيام : پس از دريافت ، آن را كشف رمز كرده يا اقدام لازم را انجام مي دهد ( كه در اين صورت فرايند ارتباطات به پايان مي رسد ) ، يا مجددا رمز گرداني كرده ، واكنش خودش را به فرستنده پيام منعكس مي كند ( بازخورد ) . در اينجا ممكن است فرايند ارتباطات به پايان برسد ، يا اين فرايند يك يا چند مرتبه تكرار شود .
3- موانع : منظور از موانع ، انواع عوامل يا وسايلي است كه در برقراري ارتباط اخلال ايجاد مي كند ( سرمد ، 1390 ،147 ) .
از آنجایی که ارتباط بر اساس تعاریفي كه شد یک فراگرد محسوب می‌شود. این فراگرد دارای ویژگی‌های زیر است.
1- میان‌کنشی بودن ارتباط
هنگامی که می‌گوییم فرآیند ارتباط میان کنشی است، ما خود به خود بر آن باور گرایش خواهیم داشت که، این فراگرد بر پویایی رابطه میان انسانها استوار است. اکثر جامعه شناسان و دست اندرکاران علوم اجتماعی به معنی وسیع کلمه، میان کنش یا کنش متقابل را در مورد ارتباطات مبادله دو سویه پیامها بین دو انسانی که به عمل ارتباطی پرداخته‌اند می‌دانند که به تغییر و دگرگونی در یکی از آنها یا هر دوی آنها می‌انجامد.
میان کنش زمانی
رخ می‌دهد که یک جریان و رابطه داد و ستدی دربین اجزای آن فراگرد به وجود آید. میان کنش در ارتباطات عموما به تبادل پیامها اطلاق می‌شود که میان دو نفر در جریان است که این خود، منتج به تغییر در پیامها شود. به گونه‌ای روشن، وقتی دو نفر در فراگرد ارتباطی درگیر می‌شوند، در تمام لحظه‌های تبادل و میان کنش، هر یک دگرگون می‌شوند و این دگرگونی خود ناشی از دگرگونی در نگرشها و تمایلات هر یک از آنها است. پیامها چه کلامی و چه غیر کلامی، تاثیری در طرف مقابل می‌گذارند و آن تاثیر منجر به دگرگونی در نگرشها و رفتارهای فرد مقابل می‌شود و او را بر آن می‌دارد که از طریق مکانیزم باز خور عکس العملی نشان دهد که متمایز با آنچه که قبلا خود نشان داده است، باشد. این خود، در فرستنده پیام تاثیر می‌گذارد و او نیز دگرگون می‌شود و ممکن است با شدت بیشتر به کار خود ادامه دهد و یا اینکه از تاب و توان گذشته خود بکاهد ...